Ἀρχεῖα κατηγορίας: ΑΡΘΡΑ – ΑΠΟΨΕΙΣ

Προς φασιστόμουτρα και λοιπούς συγγενείς (μέρος 3ο)

Με αφορμή το περίφημο αντικομμουνιστικό συνέδριο που διοργανώνεται στην Εσθονία, όλη η σαπίλα του ντουνιά, ό,τι κατακάθι κυκλοφορεί στον εγχώριο δημόσιο βίο, πλαισιωμένο από το περίφημο… «δημοκρατικό τόξο» – ή άλλως πως το κουκούλι εκτροφής του φασισμού – συνασπίστηκαν τις τελευταίες μέρες για να διατρανώσουν την πίστη τους στο «αξιακό» πλαίσιο της ΕΕ, η οποία ΕΕ είναι, λέει, κατά των ολοκληρωτισμών…

Στόχος τους για μια ακόμα φορά να αναπαραγάγουν την άθλια θεωρία των «δυο άκρων», να ελεεινολογήσουν κατά των κομμουνιστών, να συσχετίσουν ό,τι ωραιότερο και ευγενέστερο γέννησε η ανθρώπινη σκέψη – την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο – με τον μισανθρωπισμό, με τον ρατσισμό, με την κτηνωδία, με τον ναζισμό.

Έφτασαν να μιλούν για τα «εγκλήματα των κομμουνιστών», ποιοι; Αυτοί που λίγο να ξύσεις την επιφάνεια της σκοταδιστικής τους μπούρκας θα διαπιστώσεις ότι σαν το μεγαλύτερο «έγκλημα» των κομμουνιστών θεωρούν ακριβώς το γεγονός ότι οι κομμουνιστές τσάκισαν τον φασισμό!

Αλλά ποια είναι η ΕΕ, ποιο κομμάτι της ευρωπαϊκής κληρονομιάς κουβαλάει και εκπροσωπεί και ποια, τελικά, η σχέση της με τον φασισμό;  Είναι προφανές: Αν η ΕΕ εκπροσωπεί κάποια Ευρώπη, τότε σίγουρα αυτή δεν είναι η Ευρώπη του Διαφωτισμού, της Αναγέννησης και των κοινωνικών επαναστάσεων. Είναι η Ευρώπη της Ιεράς Συμμαχίας, της αποικιοκρατίας και του φασισμού.

Ο φασισμός γεννιέται μέσα στους υπονόμους του συστήματος της καπιταλιστικής αγριότητας, της εκμετάλλευσης, της σήψης, της διαφθοράς. Ειδικά, δε, σε συνθήκες κρίσης αυτού του συστήματος, του καπιταλιστικού συστήματος, ο φασισμός γιγαντώνεται και αξιοποιείται από τις κυρίαρχες οικονομικές ελίτ ώστε να διατηρήσουν την κυριαρχία τους με μοχλό τον αυταρχισμό και την τρομοκρατία.

    Ανάλογα με το μέγεθος της κρίσης ορίζονται και οι ανάγκες της οικονομικής ολιγαρχίας. Για να τσακίσει τις αντιστάσεις ή για να ξεστρατίσει την οργή που προκαλεί η πολιτική της, με την οποία μετακυλύει τα βάρη της κρίσης στο λαό, ο φασισμός αξιοποιείται είτε ως επικουρικός παρακρατικός μηχανισμός της εξουσίας της, είτε ακόμα και ως επίσημη μορφή πολιτικής διαχείρισης των υποθέσεών της. Continue reading Προς φασιστόμουτρα και λοιπούς συγγενείς (μέρος 3ο)

Advertisements

Το όχι μέχρι τέλους, η ανυποταξία και τα ελπιδοφόρα μηνύματα

Είναι δύσκολο στην εποχή της πλήρης επικράτησης της ΤΙΝΑ (There is no Alternative) να αντιτάξεις τα πιστεύω σου, την προοπτική ενός άλλου δρόμου και μια άλλης εναλλακτικής.

Την εποχή που συντελούνται δομικές αλλαγές στην κοινωνία η οποία αντί να πηγαίνει προς το εμείς, όπως η κρίση επιτάσσει πηγαίνει δυστυχώς προς το εγώ, στον φιλοτομαρισμό και στο ίδιο όφελος. Ιστορικά βέβαια είναι γνώριμο το φαινόμενο, το θέμα όμως είναι πως μπορείς να αντισταθείς να κρατήσεις τα πιστεύω σου να συμπορευτείς με τους «άλλους τους σαν και σένα» και εντέλει να κερδίσεις.

Ένα άλλο μεγάλο ζήτημα είναι να μπορέσεις να διαμορφώσεις με τον περίγυρο, τους συντρόφους σου και τον κόσμο που ψάχνει ένα αποκούμπι τα κινηματικά, πολιτικά και ιδεολογικά εφόδια, με την ελπίδα που θα έρθει μέσα από το συλλογικό και όχι το ατομικό. Το πώς, το γιατί και με ποιον τρόπο.

Άλλος τρόπος από την αντίσταση από την μη ανάθεση, από την συμμετοχή δεν υπάρχει. Όσο ποιο γρήγορα το καταλάβουμε τόσο ποιο γρήγορα θα σηκώσουμε κεφάλι, θα διεκδικήσουμε, θα νικήσουμε.

Υπάρχουν άραγε σχήματα, προτάσεις, συλλογικότητες και μάχες που μπορούμε να κερδίσουμε στην εποχή της πλήρης απαξίωσης του συλλογικού; Ναι υπάρχουν.

Και εξηγούμε

Υπάρχουν οι συλλογικότητες που στην ΕΥΔΑΠ συμμετέχουν και μέλη πολιτικών χώρων, ως ισότιμα μέλη και τις ενισχύει, έστω και με τις μικρές δυνάμεις τους χωρίς να τις καπελώνουν.

Υπάρχει η δυνατότητα συγκρότησης συλλογικών υποκειμένων σε επίπεδο «βάσης» που στην ΕΥΔΑΠ σήμερα είναι εφικτό να πάρει ακόμα μορφή συνεννόησης, με δυνάμεις του ΚΚΕ, αρκεί να το θέλουν φυσικά.

Μετά τις τελευταίες συνδικαλιστικές εκλογές στην ΕΥΔΑΠ τα μηνύματα για όσους ευελπιστούν και προσπαθούν για την κοινωνική ανάταση και την πολιτική ανατροπή και ρήξη, βλέποντας ακόμα και τις κατά κοινή παραδοχή στημένες δημοσκοπήσεις στην κεντρική πολιτική σκηνή, για το εργατικό κίνημα της ΕΥΔΑΠ τουλάχιστον δείχνουν ότι  διαμορφώνεται και «παγιώνεται» ένας πόλος σημαντικός με διακριτή την παρέμβαση του στην μεγάλη μάχη που θα κορυφωθεί στους επόμενους μήνες. Τη μάχη για το δημόσιο Νερό.

Είναι ελπιδοφόρα, έως πολύ ελπιδοφόρα η δυναμική που καταγράφει το σχήμα που απαρτίζεται από απλούς εργαζόμενους και συνταξιούχους της ΕΥΔΑΠ και κατορθώνει πλέον και συμπορεύεται και με άλλες υγιείς δυνάμεις του συνδικαλιστικού κινήματος της ΕΥΔΑΠ, των κινημάτων του δημόσιου Νερού και του ευρύτερου εργατικού κινήματος, του χώρου της κοινωνικής και πολιτικής Αριστεράς και όχι μόνο, να σημειώνει σημαντικά ποσοστά από 8% -10% στο σύνολο των εργαζομένων και απαλλαγμένο από όποιες δυνάμεις του κυβερνητικού-εργοδοτικού συνδικαλισμού συνυπήρξαν μαζί του, στηριζόμενο αποκλειστικά στις πλάτες του. Από έναν εκπρόσωπο στην Ομοσπονδία Εργαζομένων να καταφέρνει να εκλέγει τρεις, αν μη τι άλλο εκτιμώ ότι πρόκειται δεδομένου του συσχετισμού, ότι πρόκειται για τεράστια επιτυχία χωρίς να ξεχνάμε ότι έχει εκλέξει και τρεις αντιπροσώπους για το ΕΚΑ.

Αυτό και μόνο αν μη τι άλλο δείχνει ότι υπάρχει μια αριθμητικά σημαντική και κρίσιμη μάζα εργαζομένων που η κατάλληλη συνδικαλιστικο-πολιτική συγκρότηση μπορεί να το συσπειρώσει, να το ενεργοποιήσει και που στις κρίσιμες στιγμές παίζει το ρόλο του αγωνιστικού καταλύτη.

Το πιο σημαντικό απ’ όλα, και δείγμα της απήχησης που μπορεί να έχουν τέτοια συλλογικά σχήματα είναι η λυσσαλέα επίθεση που δέχονται από τον νέο εργοδοτικό συνδικαλισμό, από την διοίκηση και από το κατεστημένο εδώ και δεκαετίες στην εταιρεία. Αυτό και μόνο μας δίνει, σε όλα τα πολιτικά όντα της ΕΥΔΑΠ, να δώσουμε με περισσότερο πάθος την καθημερινή μάχη, γιατί η μάχη πλέον και με τις εξελίξεις να τρέχουν είναι καθημερινή.

Είναι τα μέλη κομματικών σχηματισμών της ριζοσπαστικής και αντικαπιταλιστικής Αριστεράς μπροστάρηδες σε αυτή την μάχη; Είναι με όλες τους τις δυνάμεις, χωρίς να ποδηγετούν, χωρίς να καθοδηγούν, χωρίς να καπελώνουν, δρώντας κι ενισχύοντας την ισότιμη συμμετοχή και δράση. Ενισχύοντας τις φωνές που θέλουν να αντιδράσουν, πιστοί στα κομουνιστικά ιδεώδη μας, χωρίς υποχωρήσεις αλλά με συνθέσεις και συνεργασίες .

Εν ολίγης η Κομμουνιστική Ριζοσπαστική Αριστερά είναι εδώ δυνατή και έτοιμη να δώσει όλες τις μάχες που απαιτεί το σήμερα, με σύγχρονο εργατικό και αποφασιστικό τρόπο για το ΤΩΡΑ και όχι για το μέλλον του κόσμου της εργασίας, της ανεργίας και της νεολαίας.

Το ΟΧΙ μέχρι τέλους που δηλώσαμε το τηρούμε, δώσαμε εξετάσεις και τις περάσαμε. Το μόνο που μένει είναι να ανασυνταχθούμε και να περάσουμε στην αντεπίθεση με ένα κίνημα απαλλαγμένο από το εγώ και με σημαία το εμείς. Την ώρα που ο αντίπαλος κρύβεται στις τάξεις του πιο αντιδραστικού παρελθόντος εμείς επιλέγουμε να πάμε μπροστά μαζί με τους εργαζόμενους έως την τελική νίκη της τάξης μας.

Το ή εμείς ή αυτοί είναι πιο επίκαιρο από ποτέ και πρέπει να απαντηθεί από τον κόσμο της εργασίας, που όμως θα πρέπει και από την εμπειρία που έχει πια συσσωρεύει να διακρίνει το ποιος, το ποιοι, το γιατί και με ποιο τρόπο.

Η λογική της ανάθεσης που έστω και προσωρινά φαίνεται να κερδίζει έδαφος θα έρθει η ζωή πάρα πολύ σύντομα να την κάνει να καταρρεύσει σαν πύργος από τραπουλόχαρτα.

Νιώθω την ανάγκη να ευχαριστήσω και προσωπικά όλους τους συναδέλφους που μας στηρίζουν σε κάθε βήμα τους συναδέλφους που εκτιμούν και νομίζω τους το αποδεικνύουμε καθημερινά ότι δεν θα τους προδώσουμε.

Σε όλους αυτούς και στους επόμενους πού θα βρεθούμε μαζί στους δρόμους του αγώνα, ας δώσουμε σημασία σε ένα απόσπασμα του Τάσου Λειβαδίτη, ας το κάνουμε μότο και ας παλέψουμε όλοι μαζί.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν’ αγωνίζεσαι για την ειρήνη και για το δίκιο.
Θα βγεις στους δρόμους, θα φωνάξεις, τα χείλια σου θα
ματώσουν απ’ τις φωνές
το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες — μα ούτε βήμα πίσω.

Μαστοράκης Μανώλης

Γραμματέας ΛΑΕ-ΕΥΔΑΠ

Δημήτρης Στρατούλης: Με αγώνες και αντιμνημονιακό πολιτικό και εκλογικό μέτωπο θα ξαναγεννηθεί η ελπίδα

Tα λαϊκά στρώματα δέχονται στη χώρα μας εδώ και 7 χρόνια μια πρωτοφανή επίθεση από την κυβέρνηση, τους δανειστές (ΕΕ και ΔΝΤ) και την πλουτοκρατία.

Του Δημήτρη Στρατούλη, μέλους ΠΓ της ΛΑ.Ε. Και πρώην υπουργός Κοινωνικής Ασφάλισης

Η επίθεση αυτή εντάθηκε με το νέο πακέτο μνημονιακών αντιλαϊκών μέτρων, της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ στα πλαίσια της δεύτερης αξιολόγησης. Αυτό, όπως είναι γνωστό περιλαμβάνει νέα μείωση των καταβαλλόμενων κύριων και επικουρικών συντάξεων από 1-1-2019, την δραστική μείωση του αφορολόγητου, περικοπές κοινωνικών επιδομάτων, νέες σαρωτικές ιδιωτικοποιήσεις με αιχμή τη διάλυση και το ξεπούλημα της ΔΕΗ, νέα κατεδάφιση των εργασιακών σχέσεων και ακόμα μεγαλύτερη απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων.

Πρόκειται ουσιαστικά για το 4ο μνημόνιο, και μάλιστα χωρίς τη δικαιολογία νέας δανειοδότησης, το οποίο οδηγεί σε μεγαλύτερη φτωχοποίηση του λαού, σε αδιέξοδο την οικονομία και σε πιο ταπεινωτική υποτέλεια την χώρα μας. Η αντιλαϊκή αυτή επίθεση των δανειστών, της κυβέρνησης και της μνημονιακής «αντιπολίτευσης» θα έχει διάρκεια λόγω της νέας μνημονιακής δέσμευσης της χώρας μας για πολύ υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα, και κατά συνέπεια συνέχιση των πολιτικών της λιτότητας, για πολλά χρόνια.

Η κυβέρνηση, παρότι, έδωσε γη και ύδωρ στους δανειστές, δεν πήρε από αυτούς στη συνεδρίαση του Eurogroup στις 22 Μάη – και δεν θα πάρει ούτε στην συνεδρίασή του στις 15 Ιούνη – μέτρα δήθεν ελάφρυνσης του χρέους, που ισχυρίζεται ότι γι αυτό το λόγο ψήφισε το 4ο μνημόνιο.

Οι επιλογές αυτές της κυβέρνησης σε συνδυασμό με τη λεηλασία των λαϊκών εισοδημάτων και από το 3ο μνημόνιο, που η ίδια υπέγραψε, αλλά και από τα προηγούμενα μνημόνια, συσσωρεύουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια και την αποξενώνουν από τα εργατικά και λαϊκά στρώματα, τα οποία την στήριξαν εκλογικά το 2015.

Ωστόσο, η κυβέρνηση μετά την ψήφιση του 4ου μνημονίου προσπαθεί ν’ αλλάξει την πολιτική ατζέντα. Να αναπτύξει μια νέα πολιτική αφήγηση για δήθεν θετικά αντίμετρα, ανάπτυξη, παραγωγική ανασυγκρότηση, έξοδο στις αγορές, έξοδο από τα μνημόνια, συνταγματική αναθεώρηση, απλή αναλογική στις εκλογές της τοπικής αυτοδιοίκησης κλπ. Μ’ αυτό τον τρόπο επιδιώκει να καλμάρει την ογκούμενη κοινωνική δυσαρέσκεια λόγω της εφαρμογής των μνημονιακών πολιτικών της και νακερδίσει όσο το δυνατό περισσότερο πολιτικό χρόνο.

Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση οξύνει την πολιτική πόλωση με τη ΝΔ και τον Μητσοτάκη για δευτερεύοντα – εκτός μνημονίου για το οποίο συμφωνούν- θέματα.

Αυτός, όμως, ο πολιτικός σχεδιασμός της κυβέρνησης δε μπορεί να της εξασφαλίσει ούτε “ήρεμα πολιτικά και κοινωνικά νερά” ούτε μεγάλο πολιτικό χρόνο.

Κι αυτό, γιατί η πολιτική αφήγησή της δεν μπορεί να ακυρώσει το γεγονός ότι ήδη οι συνταξιούχοιυφίστανται τις μειώσεις των συντάξεών τους, που προβλέπει ο νόμος Κατρούγκαλου, και περιμένουν με βάση το 4ο μνημόνιο ακόμα μεγαλύτερες. Ότι οι εργαζόμενοι συνεχώς χάνουν αγοραστική δύναμη και εργασιακά δικαιώματα. Ότι οι επαγγελματίες, έμποροι, αγρότες και αυτοαπασχολούμενοιυφίστανται τις αυξήσεις των ασφαλιστικών εισφορών τους και περιμένουν και νέες από 1-1-2018. Ότι όλα τα λαϊκά στρώματα υφίστανται φορολεηλασία και περιμένουν ακόμα μεγαλύτερη. Ότι η δημόσια περιουσία ξεπουλιέται ολοκληρωτικά. Ότι η κατάργηση των κοινωνικών επιδομάτων, οι ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί, η κατάργηση της Κυριακής-Αργίας, η απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων, η κατεδάφιση των ειδικών μισθολογίων και η κατάργηση του ΕΚΑΣ είναι μέτρα, που θα εφαρμοστούν ΤΩΡΑ.

Όλα αυτά μαζί με την προοπτική των διαρκών αξιολογήσεων, των πρωτοφανώς υψηλών πρωτογενών πλεονασμάτων και της εξοντωτικής λιτότητας για πολλά χρόνια, και με δεδομένο ότι η κυβέρνηση ούτε διεκδίκησε ούτε θα διεκδικήσει ούτε θα πάρει από τους δανειστές διαγραφή του δημοσίου χρέους – μπορεί να προκαλέσουν τις κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις, που αυτή θέλει να αποφύγει.

Η επανεμφάνιση στο δρόμο ενός κοινωνικού δυναμικού τις ημέρες της ψήφισης του 4ου μνημονίου δείχνει ότι υπάρχει και μία πρώτη αναγκαία κοινωνική βάση για το σχεδιασμό και την οργάνωση ενός νέου κύκλου κοινωνικών αντιστάσεων, εργατικών και λαϊκών αγώνων.

Εάν αυτές οι αντιστάσεις συνεχιστούν και κλιμακωθούν και εάν οι αριστερές, αντιμνημονιακές, προοδευτικές και πατριωτικές δυνάμεις, ανταποκριθούν στο ιστορικό καθήκον της περιόδου και συγκροτήσουν πολιτικό, κοινωνικό και εκλογικό μέτωπο με βάση κοινό αντιμνημονιακό – φιλολαϊκό πρόγραμμα, τότε θα ξαναγεννηθεί η ελπίδα για την μεγάλη αντιμνημονιακή ανατροπή, που έχει ανάγκη ο λαός η νεολαία και η χώρα μας.

* Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στην Κυριακάτικη Κόντρα στις 11/06/2017.

Το μυστικό σχέδιο λεηλασίας της ΕΥΔΑΠ

Στα τέλη του 2016, κυβέρνηση, ΤΑΙΠΕΔ και διοίκηση της ΕΥΔΑΠ αποφάσισαν, παρά τις αντιδράσεις, να μοιράσουν 40 εκατ. ευρώ από τα αποθεματικά της εταιρείας, βάσει μίας «μυστικής» οικονομικής μελέτης, που (θεωρητικά) τους έδινε αυτήν την ευχέρεια. To TPP αποκαλύπτει τη μελέτη της Ernst & Young, που επιτρέπει τη διανομή ακόμα και 185 εκατ ευρώ από τα αποθεματικά της ΕΥΔΑΠ, αλλά δεν έχει λάβει υπόψιν της τη ρευστότητα και βιωσιμότητα της μεγαλύτερης εταιρείας ύδρευσης στην Ελλάδα…

του Θάνου Καμήλαλη

Από την αρχή της κρίσης, το 2010 η ΕΥΔΑΠ εφαρμόζει το δικό της «μνημόνιο», μετατρέποντας σταδιακά το νερό σε εμπόρευμα, συσσωρεύοντας κέρδη για τους «λίγους» και περικόπτοντας σημαντικά τις δαπάνες της. Το 2010 η ΕΥΔΑΠ διένειμε στους μετόχους της «μόλις» 4,2 εκατ. κέρδη που ανέβηκαν στα 18-40 εκατ. την περίοδο 2011-2016. Το ίδιο διάστημα, υπολογίζεται ότι μείωσε το προσωπικό της κατά περίπου 1.000 εργαζομένους και προχώρησε σε σημαντικές περικοπές στο πρόγραμμα επενδύσεων και τις υποδομές της.

Το τελευταίο δείγμα αυτής της πολιτικής σημειώθηκε τον Δεκέμβριο του 2016, όταν η διοίκηση της εταιρείας αποφασίζει την έκτακτη «διανομή κερδών προηγούμενων χρήσεων», ύψους 40 εκατ. ευρώ, στους μετόχους της εταιρείας. Τα χρήματα θα καταλήξουν στα ταμεία του ελληνικού Δημοσίου (που κατείχε το 34% της εταιρείας μέχρι αυτό να μεταβιβαστεί στο Υπερταμείο), στο ΤΑΙΠΕΔ (που κατέχει το 27% και τα έσοδα του καταλήγουν στο χρέος), στον αμερικανό δισεκατομμυριούχο Τζον Πόλσον (10%), στη Eurobank (5%) και σε άλλους μετόχους με πολύ μικρότερο μερίδιο. Είχε προηγηθεί, έναν μήνα πριν, η επιστολή του υπουργού Οικονομικών, Ευκλείδη Τσακαλώτου και του προέδρου του Δ.Σ. του ΤΑΙΠΕΔ, Στέργιου Πιτσιόρλα, με την οποία ζητούσαν από τη διοίκηση της ΕΥΔΑΠ την άμεση σύγκληση έκτακτης γενικής συνέλευσης.

Άλλωστε, η διανομή του μερίσματος είναι ένα από τα προαπαιτούμενα στα οποία έχει υποχρεωθεί να προχωρήσει η κυβέρνηση, σύμφωνα με το Asset Development Plan του ΤΑΙΠΕΔ, που περιέχεται στο τρίτο μνημόνιο.

Οι κινήσεις αυτές προκάλεσαν αντιδράσεις από τους εργαζόμενους της εταιρείας, αλλά και πολίτες, που διέκοψαν τη συνεδρίαση της γενικής συνέλευσης την 1η Δεκεμβρίου. Η γενική συνέλευση επαναλήφθηκε μερικές εβδομάδες αργότερα, αυτήν τη φορά στο Χρηματιστήριο Αθηνών, υπό ισχυρή αστυνομική παρουσία, με την διανομή του «έκτακτου μερίσματος» να εγκρίνεται και τυπικά.

Κλούβες τον ΜΑΤ έξω από το Χρηματιστήριο Αθηνών, προκειμένου να πραγματοποιηθεί η έκτακτη γενική συνέλευση τον Δεκέμβριο του 2016

Το βασικό στοιχείο της επιχειρηματολογίας όσων προσπαθούσαν να δικαιολογήσουν το μέρισμα των 40 εκατ. ευρώ, ήταν μία οικονομική μελέτη που είχε εκπονήσει o διεθνής χρηματοοικονομικός σύμβουλος Ernst & Young, η οποία θεωρητικά έδινε την ευχέρεια σε ΤΑΙΠΕΔ και Δημόσιο να διανέμουν μερίσματα έως και 185 εκατ. ευρώ. Η μελέτη ωστόσο, κρατούνταν μυστική, για «ανεξήγητους» λόγους και παρά τις αντιδράσεις εργαζομένων και μετόχων με πολύ μικρή συμμετοχή στην εταιρεία (και έννομο συμφέρον). Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι παρά την επιστολή Τσακαλώτου – Πιτσιόρλα και την επίκληση στην «απόρρητη μελέτη», ο υπουργός Υποδομών, Χρήστος Σπίρτζης, έχει εκφράσει γραπτώς την αντίρρησή του στη διανομή του μερίσματος, σύμφωνα με δημοσιεύματα που επικαλούνται εργαζόμενοι.

Τις έντονες αντιδράσεις των εργαζομένων ακολούθησε η προσφυγή τους στη Δικαιοσύνη. Τη Δευτέρα, 29 Μαϊου, η προσφυγή 12 εργαζομένων της ΕΥΔΑΠ κατά της διοίκησης, του Δημοσίου, του ΤΑΙΠΕΔ και τραπεζών εκδικάστηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών και επεφύλασσε ένα ευχάριστο για τους εργαζόμενους νέο. Από τους δώδεκα εργαζόμενους στη δίκη παρέστησαν μόνο τρεις, μέλη του Συμμετοχικού Ενωτικού Κινήματος Εργαζομένων και Συνταξιούχων (ΣΕΚΕΣ – ΕΥΔΑΠ). Παρά την ανισορροπία δυνάμεων, το δικαστήριο υποχρέωσε το ΤΑΙΠΕΔ  να καταθέσει τη μυστική μελέτη της Ernst & Young. Δύο μέρες μετά, η μελέτη  κατατέθηκε και περιέχει ένα πολύ… ενδιαφέρον στοιχείο. Το ότι η ρευστότητα και η βιωσιμότητα της εταιρείας όχι μόνο δεν είναι διασφαλισμένη, όπως υποστήριζαν ΤΑΙΠΕΔ και κυβέρνηση, αλλά αντίθετα, δεν έχει ληφθεί καν υπόψιν.

Η μελέτη έχει τίτλο «Νομικά και φορολογικά ζητήματα σχετικά με τη μείωση κεφαλαίου και διανομή αποθεματικών της ΕΥΔΑΠ Α.Ε. και αποστέλλεται στο ΤΑΙΠΕΔ από την Ernst & Young στις 6 Οικτωβρίου του 2016.. Μετά από μία πολυσέλιδη παράθεση των οικονομικών στοιχείων της εταιρείας, τα συμπεράσματα βρίσκοντα στην τελευταία σελίδα, όπου αναγράφεται ότι:

«Επισημαίνεται ότι στην παρούσα έκθεση δεν εξετάζεται ως εκτός αντικειμένου η πλέον βασική παράμετρος που είναι η ύπαρξη ρευστότητας και κατ’επέκταση βιωσιμότητας της εταιρείας.»

Επομένως, η οικονομική βιωσιμότητα της ΕΥΔΑΠ δεν εξετάζεται, ωστόσο η μελέτη θεωρεί δυνατή τη διανομή 185 εκατ. ευρώ στους μετόχους της εταιρείας μέχρι το 2019. Η δημοσιοποίηση της μελέτης φαίνεται ότι επιβεβαιώνει (και με το παραπάνω) τις ανησυχίες των εργαζομένων, καταρρίπτοντας την επιχειρηματολογία για «δυνατότητα διανομής μερίσματος έως και 180 εκατ. ευρώ» που προέβαλλε το ΤΑΙΠΕΔ, συνεπικουρούμενο από τον υπουργό Οικονομικών.

Πηγές του TPP σημειώνουν ότι η «λεηλασία των αποθεματικών» θα οδηγήσει την ΕΥΔΑΠ σε τραπεζικό δανεισμό, βάζοντας την σε πρωτόγνωρους γι’ αυτήν κινδύνους, ενώ παράλληλα αφαιρεί τη δυνατότητά της να προχωρήσει σε σειρά επενδύσεων αλλά και σε κοινωνική πολιτική. Οι εργαζόμενοι υποστηρίζουν μεταξύ άλλων στην προσφυγή τους ότι η αφαίμαξη των αποθεματικών της εταιρείας σημαίνει ότι:

  • Η ΕΥΔΑΠ δεν μπορεί να προχωρήσει στο «απολύτως απαραίτητο» επενδυτικό της πρόγραμμα, ύψους 475 εκατ,. ευρώ
  • Τα έσοδα για τους μετόχους μπορεί να αυξάνονται, ωστόσο η κερδοφορία της εταιρείας μειώνεται κάθε χρόνο. Από τα 35 εκατ. το 2012 έχει φτάσει στα 10 εκατ. το 2015
  • Μέσα σε ένα χρόνο, θα έχουν αφαιρεθεί από τα ταμεία της ΕΥΔΑΠ 90 εκατ. ευρώ: 33 από το ετήσιο μέρισμα, 40 από το έκτακτο μέρισμα και 17 από τη συμμετοχή της εταιρείας στην τράπεζα Αττικής (μία πολύ… επιτυχημένη κίνηση, δεδομένου ότι από τα 20 εκατ. που «επενδύθηκαν» στην Attica Bank εντός λίγων μηνών έμειναν μόνο 3). Και με ενδεχόμενο να αφαιρεθούν ακόμα περισσότερα μέχρι το 2019.
  • Παρατηρείται «δραματική αύξηση των διακοπών υδροδότησης για εξόφληση οφειλών». Όπως υποστηρίζουν, με τον τρόπο αυτό παραβιάζεται το στοιχειώδες ανθρώπινο δικαίωμα στην καθολιγκή πρόσβαση σε καθαρό και πόσιμο νερό και στην υγιεινή (ψήφισμα 64/292 της Γ.Σ. του ΟΗΕ το 2010)

Συν τοις άλλοις, τονίζουν ότι η απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, το 2014, σύμφωνα με την οποία το Δημόσιο θα πρέπει να κατέχει πάνω από το 50% της ΕΥΔΑΠ δεν έχει τηρηθεί. Για το πώς θα μπορούσε να αξιοποιηθεί καλύτερα το «πακέτο» των 40 εκατ. ευρώ,  εργαζόμενοι της εταιρείας κατέθεσαν στη Γενική Συνέλευση του Δεκεμβρίου τη δική τους πρόταση για τη χρησιμοποίηση των κερδών της εταιρείας:

  • 12.000.000 εκατομμύρια ευρώ για πρόσληψη εντός του Ιανουαρίου 1.000 εργαζομένων, με 1.000 Ευρώ το μήνα για ένα χρόνο.
  • 7.000.000 ευρώ για κοινωνικό τιμολόγιο ώστε να μην υπάρχει πολίτης της Αττικής που αδυνατεί και του κόβεται το νερό.
  • 2.000.000 ευρώ για να ανοίξουν δημόσιες βρύσες σε όλες τις πλατείες της Αττικής.
  • 1.000.000 ευρώ για αγορά γυάλινων κανατών και μπουκαλιών τα οποία θα διατεθούν σε όλα τα σχολεία και τις δημόσιες υπηρεσίες, ώστε να εμπεδωθεί η καταλληλόλητα, η ανωτερότητα και η αναγκαιότητα για νερό βρύσης.
  • 10.000.000 Ευρώ άμεση διάθεση σε επενδύσεις έργων βελτίωσης υποδομών ύδρευσης-αποχέτευσης.

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Όπως ανέφερε μία πηγή στο TPP, που φαίνεται να επιβεβαιώνεται από τα γεγονότα, όλες αυτές οι διαδικασίες στρώνουν το δρόμο για την ιδιωτικοποίηση της μεγαλύτερης εταιρείας ύδρευσης της χώρας. Με την αφαίμαξη των αποθεματικών, τη βιωσιμότητα της εταιρείας να απειλείται σταδιακά, την μειωμένη δυνατότητα επενδύσεων και την κοινωνική απαξίωση, η ΕΥΔΑΠ φαίνεται ότι οδηγείται σαν «ώριμο φρούτο» στα χέρια ενός «επενδυτή» (ακολουθώντας ουσιαστικά το παράδειγμα της ΔΕΗ). Και το νερό, μέρα με τη μέρα (και με «ψεύτικα» επιχειρήματα) μετατρέπεται σε εμπόρευμα.

πηγή www.thepressproject.

Δημήτρης Στρατούλης : Η τερατόϊκα επέστρεψε. Παλλαϊκή αντίσταση και ΜΕΤΩΠΟ τώρα

Δημήτρης Στρατούλης

μέλος της Π.Γ. Της ΛΑΕ

 

Η τερατόϊκα επέστρεψε.

Παλλαϊκή αντίσταση και ΜΕΤΩΠΟ τώρα

 

Το κουαρτέτο των δανειστών είναι πάλι εδώ, στο ΧΙΛΤΟΝ, απ’ όπου ουσιαστικά κυβερνά τη χώρα. Τα λαϊκά στρώματα δέχονται μια πρωτοφανή επίθεση από την κυβέρνηση, τους δανειστές (ΕΕ και ΔΝΤ) και τις δυνάμεις του κεφαλαίου, με ένα νέο πακέτο αντιλαϊκών μέτρων 3,6-4 δισ ευρώ σε ετήσια βάση. Αυτό περιλαμβάνει νέα μείωση των κύριων συντάξεων, αλλά και των επικουρικών, μέσω της κατάργησης της προσωπικής διαφοράς από 1-1-2019, την μείωση του αφορολόγητου από 8.600 σε 5.600 ευρώ, νέες σαρωτικές ιδιωτικοποιήσεις, με πρώτο θύμα τη ΔΕΗ, ακόμα μεγαλύτερη “απελευθέρωση” των ομαδικών απολύσεων και απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων.

Πρόκειται ουσιαστικά για το 4ο μνημόνιο και μάλιστα χωρίς νέα δανειοδότηση από τους δανειστές, που οδηγεί σε μεγαλύτερη φτωχοποίηση του λαού, σε ακόμα μεγαλύτερο αδιέξοδο την οικονομία και σε ακόμα πιο ταπεινωτική υποτέλεια την χώρα μας. Η αντιλαϊκή αυτή επίθεση των δανειστών, της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και της μνημονιακής «αντιπολίτευσης» (ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – ΠΟΤΑΜΙ – ΕΝΩΣΗ ΚΕΝΤΡΩΩΝ) θα έχει διάρκεια λόγω της νέας μνημονιακής δέσμευσης που φορτώνουν τη χώρα, για συνέχιση των πολύ υψηλών πρωτογενών πλεονασμάτων, και κατά συνέπεια των πολιτικών της λιτότητας, τουλάχιστον μέχρι το 2028.

 

Το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα σε χειμερία νάρκη και τέλμα

 

Κι ενώ αυτά συμβαίνουν, το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, που αυτή την περίοδο θα έπρεπε να πρωτοστατεί για λαϊκό ξεσηκωμό, βρίσκεται, σε πλήρη αδράνεια, υποχώρηση και κατακερματισμό. Ενδεικτική είναι η  κατάσταση, η οποία έχει διαμορφωθεί για την εργατική πρωτομαγιά, που για  τον αγωνιστικό γιορτασμό της έχουν ήδη αναγγελθεί στην Αθήνα 5 και στη Θεσσαλονίκη 4 διαφορετικές συγκεντρώσεις.

Την πρώτη και βασική ευθύνη γι’ αυτή την κατάσταση έχουν οι συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες (ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ), κυρίως στη ΓΣΕΕ, που, με την αγωνιστική αδράνεια, την οποία επιβάλλουν στο συνδικαλιστικό κίνημα, ουσιαστικά εξυπηρετούν το πέρασμα των μνημονιακών πολιτικών.

Το ΠΑΜΕ, με την επιμονή του στις ξεχωριστές και διαχωριστικές από το υπόλοιπο εργατικό κίνημα κινητοποιήσεις του ή με την πρότασή του για ΤΩΡΑ να γίνει πανεργατική απεργία, όχι πριν, αλλά αφού κατατεθούν στη βουλή τα εφαρμοστικά νομοσχέδια του 4ου μνημονίου, δείχνει ότι δεν πιστεύει ότι αυτά μπορεί να αποτραπούν με λαϊκούς αγώνες. Με αυτές τις πρακτικές του δεν συμβάλλει στην ενεργοποίηση του συνόλου του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος και ευρύτερων τμημάτων του λαού και της νεολαίας, αποτρέπει την ανάπτυξη ενωτικών εργατικών και λαϊκών αγώνων και κατά συνέπεια δεν φοβίζει ούτε ενοχλεί το μνημονιακό πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο.

Επομένως, ούτε η συμβιβασμένη πλειοψηφία της ΓΣΕΕ ούτε η ηγεσία του ΠΑΜΕ μπορούν να πείσουν τους εργαζόμενους ότι θέλουν να πάνε τη σύγκρουση με την κυβέρνηση και την μνημονιακή «αντιπολίτευση» μέχρι τέλους, δηλαδή μέχρι την ανατροπή των ίδιων και των πολιτικών τους.

Αλλά – για να είμαστε ειλικρινείς – και οι Ομοσπονδίες και τα πρωτοβάθμια σωματεία, που έχουν αγωνιστικές πλειοψηφίες δεν ανέλαβαν μέχρι τώρα αυτοτελείς πρωτοβουλίες για την ανάπτυξη κινητοποιήσεων από τα κάτω αναμένοντας παθητικά τις αποφάσεις των τριτοβάθμιων οργάνων, δηλαδή της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ.

Ο συντονισμός πρωτοβάθμιων σωματείων, παρά την αγωνιστικό περιεχόμενο των αποφάσεων και ανακοινώσεών του, έχει περιορισμένη συνδικαλιστική απεύθυνση και εμβέλεια με αποτέλεσμα η οποιαδήποτε πρωτοβουλία του να εξαντλείται σε κεντρικό επίπεδο και να μην ακουμπά την εργατική βάση.

Ακόμα και η ΑΔΕΔΥ, που, παρά την αλλαγή προς το χειρότερο των συσχετισμών της στο τελευταίο συνέδριό της, εξακολουθεί να παίρνει αποφάσεις για κινητοποιήσεις, έχει σοβαρό πρόβλημα μαζικοποίησής τους, αφού η πλειοψηφία της δεν κάνει τίποτε ουσιαστικό για την προετοιμασία τους και την ανύψωση του αγωνιστικού φρονήματος των μελών της.

Το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα – παρά τις όποιες θετικές εξαιρέσεις και προσπάθειες στο εσωτερικό του – βιώνει καταστάσεις μεγάλης απαξίωσης στη συνείδηση των εργαζομένων. Τα κρισιακά φαινόμενα εκφυλισμού, πελατειακών σχέσεων, γραφειοκρατικοποίησης και αποκοπής των συνδικαλιστικών ηγεσιών από την εργατική βάση εντείνονται συνεχώς. Η συνδικαλιστική πυκνότητα στον ιδιωτικό τομέα είναι πλέον κάτω  από το 10%, εξαιτίας όλων των παραπάνω λόγων, αλλά και της  μεγάλης ανασφάλειας από την υψηλή ανεργία και της μνημονιακής κατεδάφισης των εργασιακών σχέσεων και των συλλογικών συμβάσεων εργασίας. Στο δημόσιο, που υπάρχει τυπικά μεγάλη συνδικαλιστική πυκνότητα, λείπει η συμμετοχή των εργαζομένων στις διαδικασίες του συνδικαλιστικού κινήματος (συνελεύσεις) και στην υλοποίηση των αποφάσεων (απεργιακές κινητοποιήσεις).

Πολύ μεγάλο πρόβλημα συνεχίζει να είναι η απουσία της νεολαίας, των επισφαλών εργαζομένων και των ανέργων από την συνδικαλιστική λειτουργία και δράση. Χωρίς την ένταξή τους στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα οποιαδήποτε προσπάθεια αλλαγής των συσχετισμών και ταξικής – αγωνιστικής επαναθεμελίωσής του θα έχει περιορισμένη εμβέλεια.

Τα μεγάλα αυτά προβλήματα των συνδικάτων δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν με γενικόλογες καταγγελίες και λεκτικούς αγωνιστικούς βερμπαλισμούς. Ιδιαίτερα μάλιστα, όταν αυτά συνυπάρχουν με τις οικονομικές δυσκολίες των εργαζομένων, που προβληματίζονται πλέον ακόμα και για την απώλεια ενός μεροκάματου απεργίας, λόγω της δραστικής μείωσης των μισθών και της πρωτοφανούς ανεργίας.

Χρειάζεται σκληρή και επίμονη μέσα στην εργατική βάση για την σχεδιασμένη επαναθεμελίωση και ανασυγκρότηση του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος σε ταξική, δημοκρατική, αγωνιστική κατεύθυνση. Αυτή μπορεί να γίνει με ενωτικές, συντονισμένες και μαχητικές πρωτοβουλίες σε όλα τα επίπεδα και κυρίως από τα κάτω στα πρωτοβάθμια σωματεία, αλλά και με άτυπες μορφές συσπείρωσης ομάδων εργαζομένων και ανέργων, που θα ενεργοποιούνται θα συνεργάζονται, θα συναρθρώνονται με το οργανωμένο συνδικαλιστικό κίνημα.

Επισημαίνουμε με έμφαση τα φαινόμενα κρίσης και παρακμής, που διανύει το συνδικαλιστικό κίνημα, όχι για να του κάνουμε το πολιτικό μνημόσυνο, αλλά για να τονίσουμε την επείγουσα σημασία μιας καλά σχεδιασμένης προσπάθειας για την αναζωογόνηση και την ταξική ανασυγκρότησή του με σταθερό μέτωπο ενάντια στον κυβερνητικό και εργοδοτικό συνδικαλισμό και για την ανάκτηση της αγωνιστικής αξιοπιστίας του.

Επίσης, οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι ο κατακερματισμός Αριστεράς και των αντιμνημονιακών δυνάμεων και η απουσία μέχρι σήμερα ενός μετώπου τους, στη βάση μίας κοινής, ριζοσπαστικής και φερέγγυας εναλλακτικής πολιτικής πρότασης τους, δεν δίνει την ελπίδα στους εργαζόμενους ότι υπάρχει κι άλλος δρόμος, για τον οποίο αξίζει να αγωνίζονται.

Επομένως η κάμψη των εργατικών και λαϊκών αγώνων χτυπά  δυνατές καμπάνες και για την αριστερά. Εάν οι δυνάμεις της δεν καταφέρουν να συνεργαστούν στη βάση κοινού ριζοσπαστικού προγράμματος και να δώσουν μια ελπιδοφόρα και βιώσιμη εναλλακτική λύση, δεν είναι αυτονόητη η ευθύγραμμη ανάπτυξη των κοινωνικών αγώνων. Η ανάπτυξη των αγώνων προϋποθέτει ως στοιχείο παρακίνησης και έμπνευσης, την ύπαρξη και προώθηση εναλλακτικής πολιτικής πρότασης. Διαφορετικά, μπορεί οι εξελίξεις να οδηγήσουν σε πισωγύρισμα και σε ενίσχυση της ακροδεξιάς.

 

Δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο.

 

Τα νέα αντιλαϊκά μνημονιακά μέτρα του προωθούμενου 4ου μνημονίου μπορούν να αποτραπούν μόνο με ενωτικούς, μαχητικούς συντονισμένους και κλιμακούμενους αγώνες των εργαζομένων, των συνταξιούχων, των νέων, των ανέργων, των μικρομεσαίων επαγγελματιών, επιστημόνων και αγροτών.

Οι ταξικές αγωνιστικές δυνάμεις, που δρουν στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, δεν πρέπει να περιμένουν να οργανωθεί αυτός ο ξεσηκωμός από τις συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες. Αυτές κρατούν σε αγωνιστική καραντίνα το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα εδώ και 15 μήνες, μετά την παλλαϊκή κινητοποίηση στις 4 Φλεβάρη του 20916. Δεν έκαναν, δεν κάνουν και δεν θα κάνουν τίποτε για την αγωνιστική  προετοιμασία της εργατικής τάξης, ώστε να δώσει με αυτοπεποίθηση τη μάχη για την αποτροπή των αντεργατικών μέτρων του 4ου μνημονίου.

Σήμερα, αυτό που επείγει, είναι, οι ταξικές αγωνιστικές δυνάμεις, να κάνουν οτιδήποτε δυνατόν, ώστε να μαζικοποιηθούν οι Πρωτομαγιάτικες συγκεντρώσεις και τουλάχιστον να ενωθούν σε ενιαίες πορείες, ως μια πρώτη ενωτική αγωνιστική απάντηση στο προωθούμενο τέταρτο μνημόνιο. Επίσης, να κάνουν κοινές προτάσεις σε όλο το εύρος και τις βαθμίδες του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος, ώστε να προκηρυχτεί  άμεσα πανελλαδική απεργία όλων των εργαζομένων, που να μετατραπεί σε παλλαϊκό ξεσηκωμό και να αποτελέσει την αφετηρία για ένα νέο κύκλο, αυτή τη φορά νικηφόρων, αγώνων ενάντια στη νέα αντιλαϊκή μνημονιακή λαίλαπα. Επίσης την αφετηρία για θαρραλέες και συντεταγμένες πρωτοβουλίες για την ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος, για την οργάνωση και πολιτικοποίηση της λαϊκής και εργατικής οργής ενάντια στις βάρβαρες μνημονιακές πολιτικές και για την δημιουργία ενός μεγάλου λαϊκού ρεύματος για τη δημοκρατική αντιμνημονιακή ανατροπή.

Οι δυνάμεις της Αριστεράς, που δρουν μέσα στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα και στα κοινωνικά κινήματα αντίστασης και ανυπακοής, θα πρέπει να εργαστούν πιο μεθοδικά όχι μόνο για ν’ αλλάξουν τους συσχετισμούς σε αυτά αλλά και για να ριζοσπαστικοποιήσουν και πολιτικοποιήσουν τα αιτήματά τους σε αντιμνημονιακή κατεύθυνση.

Αυτή την ώρα χρειάζεται όλες οι δυνάμεις της Αριστεράς, οι αντιμνημονιακές και προοδευτικές δυνάμεις να συντονιστούν και να πρωτοστατήσουν, για να υπάρξουν ενωτικές, μαχητικές λαϊκές και εργατικές και λαϊκές  κινητοποιήσεις, με πρώτο βήμα την πανεργατική απεργία και εν συνεχεία την κλιμάκωσή της.

 

Πολιτικό μέτωπο ανατροπής ΤΩΡΑ.

 

Οι κοινές κινηματικές και πολιτικές δράσεις αριστερών, αντιμνημονιακών δυνάμεων για την ανάπτυξη και  στήριξη εργατικών και λαϊκών αγώνων κινητοποιήσεων, είναι σωστές, αναγκαίες και ευπρόσδεκτες. Από μόνες τους, όμως δεν φτάνουν για την ανατροπή των μνημονιακών πολιτικών και όλου του μνημονιακού πολιτικού και οικονομικού κατεστημένου. Αποκτούν έννοια, σοβαρότητα και προοπτική όταν γίνουν η αφετηρία για τη συγκρότηση ενός ευρύτατου πολιτικού αλλά και εκλογικού μετώπου αριστερών, αντιμνημονιακών, προοδευτικών, δημοκρατικών δυνάμεων.

Ενός μετώπου, που, στη βάση μιας ριζοσπαστικής και βιώσιμης κοινής εναλλακτικής πρότασης, που θα στηρίζεται σ’ ένα διαρκώς αναπτυσσόμενο και πολιτικοποιημένο εργατικό και λαϊκό κίνημα, μπορεί να δώσει νέα ελπιδοφόρα διέξοδο για τον λαό, τη νεολαία και τη χώρα. Οι δυνάμεις της Αριστεράς πρέπει να δώσουν ΤΩΡΑ ελπίδα στις λαϊκές δυνάμεις ότι υπάρχει άλλος δρόμος απ’ αυτόν του μνημονίου και ότι αξίζει ν’ αγωνιστούν γι’ αυτόν.

Οι ευθύνες όσων αριστερών και αντιμνημονιακών δυνάμεων δεν κινηθούν σε αυτή την ενωτική αγωνιστική κατεύθυνση, ώστε να αποτρέψουν την προωθούμενη από την κυβέρνηση και τους δανειστές νέα κοινωνική και οικονομική καταστροφή, θα είναι ιστορικές και απαράγραπτες. Κυρίως απέναντι στις νέες γενιές εργαζομένων, που, εάν περάσουν και τα νέα αντεργατικά αντικοινωνικά μέτρα, θα εργάζονται πλέον ως σύγχρονοι σκλάβοι, όσοι και όσες βέβαια καταφέρουν να εργάζονται και δεν είναι είτε άνεργοι είτε μετανάστες σε άλλες χώρες προς αναζήτηση εργασίας.